Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ...ΟΙ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΙ

'Ένας επαγγελματίας Τραπεζικός Διαμεσολαβητής εξηγεί τι είναι, ποιους και πότε εξυπηρετεί και τι κινδύνους έχει η “Περίοδος Χάριτος” σε ένα δάνειο.

Είναι πια συχνό φαινόμενο να διαβάζουμε άρθρα σε εφημερίδες που προσπαθούν να διαφωτίσουν τον αναγνώστη για την αγορά του χρήματος και τον τελευταίο καιρό για το χώρο των δανείων.

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο στάθηκε άρθρο σε γνωστή Κυριακάτικη εφημερίδα που έτυχε να διαβάσω πρόσφατα. Θέμα του ήταν το τοπίο του τραπεζικού ανταγωνισμού στα προϊόντα καταναλωτικής πίστης εν όψη των Εορτών. Αν και οι προθέσεις του συγγραφέα ήταν αγαθές ήτοι να ενημερώσει και να προστατέψει το κοινό από τις κακοτοπιές των δανείων, πέρα από την επιφανειακή και εξ'απαλών ονύχων παρουσίαση των τραπεζικών προϊόντων, εξέθετε τους αναγνώστες μεταξύ άλλων και στον κίνδυνο της περιόδου χάριτος. Συγκεκριμένα, παρουσίαζε την δυνατότητα ορισμένων δανειακών προϊόντων να ξεκινούν την περίοδο αποπληρωμής τους μεταχρονολογημένα σαν ένα ελκυστικό, βολικό και έξυπνο χαρακτηριστικό των εν΄λόγω προϊόντων. Οποία πλάνη!!!

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους από την αρχή.

Περίοδος χάριτος είναι η χρονική αυτή περίοδος κατά την οποία η υποχρέωση κάποιου να πράξει ή να υποστεί αυτά που οφείλει αναστέλλεται έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Μετά από αυτήν, η υποχρέωση ενεργοποιείται και πάλι προσαυξημένη με το κόστος του ανταλλάγματος. Η χρονική αυτή αναστολή της υποχρέωσης έχει σκοπό να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες απρόσμενες και περιορισμένες χρονικά ανάγκες κάποιου.

Μεταφράζοντας κάποιος τον παραπάνω ορισμό θα κατέληγε σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα:

• Όταν ζητάμε “περίοδο χάριτος” στην ουσία ζητάμε μια εξυπηρέτηση. Η εξυπηρέτηση αυτή έχει ένα αντίτιμο.
• Δεν κερδίζουμε χρόνο αλλά ούτε και χρήμα αφού πέραν της συμβατικής υποχρέωσης πρέπει να αποπληρωθεί και το αντάλλαγμα της εξυπηρέτησης.
• Για να κάνουμε χρήση αυτής της εξυπηρέτησης θα πρέπει να έχουν προκύψει σημαντικές, εξαιρετικές, ανυπέρβλητες και μη συστηματικές ανάγκες.
• Το κέρδος που θα προκύψει από την εξυπηρέτηση θα πρέπει να έχει μεγαλύτερη αξία από το αντίτιμό της.
• Η περίοδος χάριτος αν και εφόσον ζητηθεί πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερη.

Είναι λογικό λοιπόν-αν και όχι απαραίτητο, ούτε προτεινόμενο- να ζητά κάποιος μία περίοδο χάριτος 2-3 μηνών όταν παίρνει στεγαστικό δάνειο επειδή κατά την απόκτηση ενός ακινήτου προκύπτουν αρκετά έξοδα που ενδέχεται να μην είχαν υπολογιστεί με ακρίβεια. Έτσι η περίοδος αυτή παρέχει μια μικρή διευκόλυνση στο δανειολήπτη για την αντιμετώπιση αυτής της περιόδου αυξημένων απαιτήσεων. Άλλωστε, ένα στεγαστικό δάνειο στην ουσία είναι δανεισμός για την απόκτηση ενός περιουσιακού στοιχείου που προσδοκούμε μέσω της αύξησης της αξίας του σε βάθος χρόνου να υπερκεράσουμε το κόστος της εξυπηρέτησης.

Αντίθετα, το να ζητήσουμε περίοδο χάριτος σε ένα καταναλωτικό δάνειο μεσοβραχυπρόθεσμης αποπληρωμής δεν είναι ούτε έξυπνο ούτε βολικό. Ιδιαίτερα αν κάνουμε χρήση της μέγιστης διάρκειας περιόδου χάριτος! Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να βυθιστεί κάποιος στα χρέη από το να υπεκφεύγει των υποχρεώσεών του από συνήθεια και όχι από ανάγκη.

Το σύνηθες πρόβλημα που προκύπτει έχει τη ρίζα του στο γεγονός ότι το πρόγραμμα αποπληρωμής ενός χρέους αντιμετωπίζει το χρόνο γραμμικά ενώ ο δανειολήπτης ζει σε ένα κυκλικά εξελισσόμενο χρονικό ορίζοντα.

Ας δούμε ένα ακραίο αλλά διαφωτιστικό παράδειγμα:

Τυπικός μέσος οικογενειάρχης αποφασίζει ότι είναι αναγκαίο να ζητήσει ένα καταναλωτικό δάνειο μερικών χιλιάδων ευρώ εν όψη ενός περιοδικού γεγονότος (π.χ. Χριστούγεννα). Ήδη διανύει μία δύσκολη οικονομική περίοδο. Γι'αυτό άλλωστε παίρνει και το δάνειο: για να απολαύσει όσα του αξίζουν και να προσφέρει στους δικούς του όσα επιθυμεί (έτσι του είπε η διαφήμιση!). Λόγω των επερχόμενων εξόδων (είναι Χριστούγεννα) ζητά και την “βολική” περίοδο “αρχίστε να πληρώνετε 1 χρόνο μετά”. Δηλαδή μετά από 12 μήνες.

Δώδεκα μήνες αργότερα συμβαίνει το εξής περίεργο: για το πρόγραμμα αποπληρωμής ξεκινά ο πρώτος μήνας οφειλής ενώ για τον δανειολήπτη είναι πάλι Χριστούγεννα. Όχι μόνο έχει να αντιμετωπίσει τις ίδιες υποχρεώσεις αλλά πρέπει να ξεκινήσει να πληρώνει την πιο ακατάλληλη στιγμή (είναι Χριστούγεννα). Τα αγαθά που που αγόρασε ένα χρόνο πριν έχουν απαξιωθεί ή έχουν καταναλωθεί. Και τέλος πρέπει να πληρώσει και το αντίτιμο για τη διευκόλυνση. Και ενώ ο ήρωάς μας βρίσκεται στα πρόθυρα της απόγνωσης, του έρχεται μια φαεινή ιδέα! Είναι η σωτηρία σκέφτεται. Αυτό θα κάνω!

Πηγαίνει στην κοντινότερη τράπεζα και ζητά να μεταφέρει την οφειλή του από την προηγούμενη τράπεζα. Επί τη ευκαιρία θέλει και μερικές εκατοντάδες ευρώ επί πλέον. Και αν είναι δυνατόν να έχει περίοδο χάριτος ενός χρόνου!!!

Συμπεράσματα:

-Περίοδο χάριτος συνήθως ζητούν οι μελλοθάνατοι!

-Αν είστε Τράπεζα ισχύουν ακριβώς τα αντίστροφα!

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟΥ

Γνωρίζεις τι διαφορά έχει ένας γέρος από ένα ηλικιωμένο κύριο; Αν όχι, κάνε λίγη υπομονή μέχρι το τέλος του κειμένου.
Αναρωτήθηκες ποτέ τι σχέση έχει η έξοδος του Μεσολογγίου με το σύγχρονο πρόβλημα του συνταξιοδοτικού; Αρχικά, καμία θα απαντήσεις και δεν θα έχεις και πολύ άδικο. Όμως με μια πιο λεπτομερή ματιά ίσως δούμε μερικές ενδιαφέρουσες αναλογίες.

Για να αποκτήσει ενδιαφέρον η εξιστόρηση κράτησε στο μυαλό σου ότι οι σύγχρονοι ελεύθεροι πολιορκημένοι δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες που αρχίζουν να νιώθουν το στομάχι τους να σφίγγεται στην ερώτηση: “εγώ, πότε θα βγω στη σύνταξη; κι αν βγω τι θα με περιμένει;”

Η Ιστορία:
Από τον Απρίλιο του 1825 το Μεσολόγγι, προπύργιο του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, πολιορκήθηκε από τον πασά Κιουταχή με σκοπό να κάμψει την άμυνά του και η στρατηγική του θέση να πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Πέντε μήνες άκαρπης πολιορκίας αργότερα, ο Κιουταχής σχεδόν λύνει τον σφιχτό κλοιό του περιμένοντας ενισχύσεις και προετοιμάζοντας την συνέχεια της αναμέτρησης. Από την άλλη τα όποια κονδύλια εξοικονομούσε η κυβέρνηση εξανεμίζονταν σε μισθοδοσίες κρατικών υπαλλήλων και όχι για την στήριξη των υπερασπιστών ή για την αναπλήρωση των εφοδίων.
Μοιραία το Νοέμβριο ο στόλος του Ιμπραήμ φτάνει στα νερά του Μεσολογγίου αποκλείοντας το πια ολοκληρωτικά. Ο χρόνος αρχίζει την αντίστροφη μέτρηση. Οι ηρωικοί υπερασπιστές θα αντέξουν πείνα επιθέσεις και κακουχίες για άλλους πέντε μήνες μέχρι να σωθούν πρακτικά όλες οι προμήθειες.
Η έξοδος αποφασίστηκε για τις 10 Απριλίου, σχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της πολιορκίας. Από τους εναπομείναντες οι ασθενείς και οι τραυματίες θα έμεναν πίσω θυσιαζόμενοι. Έξι χιλιάδες γυναικόπαιδα και τρεις χιλιάδες μαχητές θα επιχειρούσαν να διασπάσουν τον κλοιό και να βρουν διέξοδο. Και ενώ η ορμή του κύματος και η αποφασιστικότητά τους σάρωσε τα πάντα και έφτασαν σχεδόν αλώβητοι μέχρι τις πλαγιές των βουνών, η βοήθεια που τους είχαν υποσχεθεί ήταν άφαντη. Αντί αυτής, οι ενέδρες του εχθρού τους αποδεκάτισαν.
Στη συγκέντρωση που έγινε στα Σάλωνα μετρήθηκαν μόλις 1300 επιζώντες...

Μια άλλη Ιστορία:
Από την έναρξη της εργασιακής τους δραστηριότητας οι σύγχρονοι Έλληνες είναι ελεύθεροι. Δεν επιβαρύνουν οικονομικά κανένα, έχουν το δικό του πορτοφόλι, κάνουν ότι θέλουν με το εισόδημά τους. Παράλληλα πληρώνουν υποχρεωτικά τις εισφορές τους σε ένα ταμείο που θεωρητικά τους καλύπτει όλες τους τις ανάγκες για υγεία και τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή σύνταξη όπως αξίζει σε κάθε παλαίμαχο της ζωής.
Καθώς περνούν τα χρόνια συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται υπό το καθεστώς μιας ιδιότυπης πολιορκίας. Είναι ελεύθεροι μέσα σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Τα έξοδα τρέχουν οι υποχρεώσεις αυξάνονται. Κάποια στιγμή (ανάμεσα στα 35 με τα 45) τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν καλύτερα. Λίγα χρήματα πιθανόν αρχίζουν να περισσεύουν για να μετατραπούν σύντομα σε καταναλωτικά αγαθά, εφήμερες ανέσεις και καλοπέραση (άλλωστε οι διαφημίσεις είναι σαφείς: “απέκτησε τώρα όσα σου αξίζουν και πλήρωσέ τα σε 697 δόσεις!”).
Οι λιγοστές ευκαιρίες που έχουν για να προετοιμάσουν την έξοδό τους από τον εργασιακό στίβο στην σύνταξη εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Από την άλλη (όπως και το 1825) τα όποια κονδύλια θα έπρεπε να εξοικονομεί η κάθε κυβέρνηση για την στήριξη των αποδυναμωμένων ταμείων εξανεμίζονται σε μιζοδοσίες κρατικών υπαλλήλων και προσαρτημένων, και όχι για την στήριξη των υπερασπιστών (φορολογούμενων εργαζομένων) ή για την αναπλήρωση των εφοδίων (ταμεία). Κάπου γύρω στα 50 ο κλοιός αρχίζει πάλι να σφίγγει ασφυκτικά και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση μέχρι που να εξαντληθούν πρακτικά όλες οι προμήθειες ( δυνάμεις, ελπίδες, σενάρια).
Αποφασίζεται η έξοδος. Ασθενείς και τραυματίες ( λίγα ένσημα, αλλαγές ταμείων κλπ.) θα μείνουν πίσω θυσιαζόμενοι. Οι άνδρες θα επιχειρήσουν έξοδο στα 65, οι γυναίκες ανάλογα με την περίπτωση σε μικρότερη ηλικία. Ελεύθεροι επαγγελματίες υψηλού εισοδήματος θα καθυστερήσουν την έξοδο όσο περισσότερο μπορούν προκειμένου να υποστούν τις μικρότερες ζημιές. Και ενώ όλοι θα επιχειρήσουν την έξοδό τους με θέρμη και ενθουσιασμό, θα τους υποδεχτούν ενέδρες και κακοτοπιές αντί της υποσχεμένης βοήθειας.
Όπως και στο Μεσολόγγι, μόνο ένα μικρό ποσοστό θα καταφέρει να επιβιώσει της εξόδου.
Η διαφορά του γέρου από τον ηλικιωμένο κύριο βρίσκεται στο μέγεθος της σύνταξής τους.

Οι Ευρωπαίοι συμπολίτες μας έχουν εντοπίσει τη σημασία του σχεδιασμού της εξόδου στη σύνταξη εδώ και αρκετές δεκαετίες. Καταστρώνουν εφικτά σχέδια εγκαίρως για να μπορούν να απολαύσουν την τρίτη τους ηλικία με αξιοπρέπεια και ηρεμία. Εμείς ως Έλληνες περιμένουμε κάποιος άλλος να μας λύσει τα προβλήματα ενώ έχει φανεί ιστορικά ότι πρώτα λύνουμε τα ζητήματά μας σε προσωπικό επίπεδο και έπειτα σε συλλογικό.

Καλή έξοδο...

10 λόγοι για να μην αποκτήσετε ασφάλεια ζωής.

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε ότι τα μεγαλύτερα σε αξία περιουσιακά στοιχεία μας είναι το σπίτι μας, οι αποταμιεύσεις μας, οι επενδύσεις μας, ακόμη και τα αυτοκίνητά μας. Γι’ αυτό άλλωστε και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη ασφαλίσει αυτά τα περιουσιακά στοιχεία προκειμένου να μην υποστούμε ζημιά από κάποιο τυχαίο απρόβλεπτο γεγονός.

Παρόλα αυτά η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αδιαφορεί επιδεικτικά ως προς την ασφάλιση του βασικότερου και αναντικατάστατου «περιουσιακού» του στοιχείου, της ζωής και της υγείας του! Οι περισσότεροι δε από αυτούς ενώ έχουν ψάξει ενδελεχώς τις χρεώσεις του κινητού τους τηλεφώνου, ούτε που γνωρίζουν τι είναι η ασφάλιση ζωής. Και δεν μιλάμε βέβαια για τα επιμέρους χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες κάθε προγράμματος αλλά για τα βασικά και χονδροειδή δεδομένα λειτουργίας ενός ασφαλιστικού προϊόντος ζωής.

Ο μέσος Έλληνας γνωρίζει εκτενείς πληροφορίες για τα καταναλωτικά αγαθά που χρησιμοποιεί και πετάει καθημερινά. Από την άλλη, για την κάλυψη της υγείας της σύνταξης και της ζωής του επιδεικνύει προκλητική αδιαφορία.

Τα αίτια του φαινομένου δεν είναι τυχαία και απλά ούτε μπορούμε να τα μαζέψουμε κάτω από την ομπρέλα της Άγνοιας και της Έλλειψης Ασφαλιστικής Συνείδησης! Είναι προβολή της βαθύτατης γνώσης που διαθέτει σε θέματα που οι άλλοι αγνοούν.

Τι γνωρίζει λοιπόν ο μέσος Έλληνας και δεν ασφαλίζεται:

1.Γνωρίζει, κατόπιν ειδικής συμφωνίας με τον Πανάγαθο, ότι θα κλείσει τα μάτια του πλήρης ημερών σε προκαθορισμένη και βολική ημερομηνία.

2.Γνωρίζει επίσης (βάση της άνω συμφωνίας) ότι καμία ασθένεια ή ατύχημα δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτόν ή την οικογένειά του.

3.Έχει πλήρη εμπιστοσύνη στους συνανθρώπους του. Κανένας δεν θα τον βλάψει ούτε θα του προκαλέσει ζημιά ηθελημένα ή ακούσια. Αν βέβαια, κατ’ εξαίρεση, συμβεί ένα ατυχές γεγονός ο συνάνθρωπος έχει πάντοτε την οικονομική δυνατότητα και τη διάθεση να τον αποζημιώσει.

4.Σε περίπτωση που παρά τις άνω συμφωνίες αδυνατεί να εργαστεί για ένα μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα ή ακόμη και για πάντα, η οικογένεια και η κοινωνία θα φροντίσουν να έχει τις ίδιες οικονομικές απολαβές για να μη νιώσει μειονεκτικά.

5.Γνωρίζει ότι θα λάβει μία υψηλότατη σύνταξη για να μπορέσει να χαρεί την τρίτη ηλικία όπως του αξίζει και χωρίς να αγχώνεται.

6.Γνωρίζει ότι σύμφωνα με την τάση των καιρών θα μειωθούν οι εισφορές στο ταμείο του.

7.Γνωρίζει ότι αν (λέμε ΑΝ) χρειαστεί να νοσηλευθεί θα λάβει το υψηλότερο επίπεδο εξυπηρέτησης, σε κορυφαίες εγκαταστάσεις, με άψογο περιβάλλον, άμεσα και κυρίως χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση.

8.Ως γνωστόν επίσης θα λάβει τη σύνταξή του νωρίτερα αφού η τεχνολογία βοηθά για να μειωθούν τα όρια συνταξιοδότησης.

9.Γνωρίζει τις δυνατότητες και τη μαχητικότητα στις προκλήσεις της οικογένειάς του. Το να ανταποκριθούν σε μία δική του δύσκολη στιγμή θα τον γέμιζε υπερηφάνεια και καμάρι.

10.Τέλος γνωρίζει ότι ως μέσος Έλληνας είναι προϊόν στατιστικής και όχι υπαρκτό πρόσωπο. Τα δυσάρεστα και εξαιρετικά γεγονότα συμβαίνουν πάντα στους άλλους. Ποτέ στο μέσο όρο!

Τώρα που έχουμε αποκαλύψει την Κρυμμένη Γνώση και το Απόσταγμα της Σοφίας του μέσου Έλληνα, δεν μένει παρά να απαντήσουμε σε μία και μοναδική ερώτηση:

Εμείς, βάση των άνω γνώσεων, πόσο μέσοι Έλληνες είμαστε;

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΥΣΤΕΡΗΣΗ. ΠΡΟΣΟΧΗ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ!

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, στην Ελλάδα του σήμερα, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό επιχειρηματιών αντιμετωπίζουν αυτά τα ηλεκτρονικά συστήματα υποστήριξης (δηλαδή τους υπολογιστές) σαν ένα δαίμονα βγαλμένο από τη νοσηρή φαντασία ενός τρελού και καταχθόνιου επιστήμονα που βάλθηκε να τους καταστρέψει!

Για την κατάσταση αυτή δεν φταίνε βέβαια ούτε οι υπολογιστές ούτε και οι ίδιοι οι άνθρωποι. Είναι μία φυσιολογική αντίδραση σε κάθε τι καινούριο που υπόσχεται να “λύσει πολλά προβλήματα ταυτόχρονα”! Είναι στη φύση του ανθρώπου να λειτουργεί από αδράνεια και συνήθεια ακολουθώντας την πεπατημένη οδό. Όσο κι αν θέλουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας “ανοιχτά μυαλά”, δύσκολα θα αλλάζαμε δομές και συστήματα που γνωρίζουμε ότι λειτουργούν για μας αν πρώτα δεν πεισθούμε ότι αξίζει τον κόπο.

Στο σημείο αυτό βρίσκεται και το όλο μυστικό της εξήγησης του φαινομένου της τεχνολογικής υστέρησης. Ενώ δηλαδή ζούμε σε ένα κόσμο που σαρώνεται από τα κύματα των τεχνολογικών εξελίξεων με καταιγιστικό ρυθμό, ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη χρήση αυτών των τεχνολογιών όχι μόνο αρνούνται να τις δεχτούν αλλά αδυνατούν να τις κατανοήσουν. Και αυτό έχει σαν κύρια αιτία την ταχύτητα που εξελίσσεται η τεχνολογία σε σχέση με την ταχύτητα αποδοχής και κατανόησης του μέσου ανθρώπου. Ας ρίξουμε μία ματιά στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Γύρω στα μέσα της δεκαετίας το '80 οι Η/Υ ονομάζονταν από τους περισσότερους “ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι” (μια πολύ γραφική και αφελής ονομασία αφού εγκέφαλος σημαίνει μέσα σε κεφάλι) και αν είχες κάτι τέτοιο στο γραφείο σου ήσουν πολύ σπουδαίος και πιθανότατα επιστήμονας. Αν ήσουν επιχειρηματίας έπρεπε να έχεις και ένα ειδικό υπάλληλο για να τον χειρίζεται και θα ήταν πιο κομψό να φοράει και άσπρη ποδιά. Όσο για το θέμα των εκτυπώσεων έπρεπε να έχεις ένα ξεχωριστό δωμάτιο για να βάλεις ένα μαραφέτι που για να τυπώσει κάτι θα έπρεπε να σε υποβάλει στο μαρτύριο ενός “γκρνιιιιιιιιιξς” για κάθε τυπωμένη γραμμή που ήθελες. Εννοείται ότι η έννοια του δικτύου υπολογιστών ήταν συνώνυμο της NASA και η κινητή τηλεφωνία ήταν ανέκδοτο.

Δέκα χρόνια αργότερα οι Η/Υ είχαν πάψει να είναι “εγκέφαλοι” και είχαν αποκτήσει γραφικά. Κάποιοι “ψαγμένοι” είχαν και χρώματα. Όσοι τους χρησιμοποιούσαν όφειλαν να έχουν σπυριά, να φορούν γυαλιά και να έχουν μια ελαφρά καμπούρα. Μία κοινότητα μυστήριων τύπων δικτύωναν τους υπολογιστές τους με κάτι κουτιά που τα έλεγαν μόντεμ ανταλλάσσοντας αρχεία με την αστρονομική ταχύτητα των 12 ή και των 14 kbps και χρησιμοποιούσαν συνωμοτικά τη λέξη INTERNET. Ήταν η ωραία εποχή που ένα χρόνο πριν κυκλοφορήσουν τα κινητά τηλέφωνα, αν θυμάμαι καλά, ένας φίλος δικηγόρος ιδιοκτήτης υπολογιστή με ρώτησε ειλικρινά:

“Για πες μου ρε Γιώργο που είσαι λίγο πιο μέσα στα πράγματα, πέρα από τον εντυπωσιασμό, γιατί να πάρω ένα καινούριο υπολογιστή με σκληρό δίσκο 100 ΜΒ αφού ο δικός μου με τα 40 ΜΒ είναι υπερβολικά μεγάλος και δεν προβλέπω να μου χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον;”

Αν η καρδιά του φίλου μου δεν τον είχε προδώσει, σήμερα θα γελούσαμε με το μέγεθος της αφέλειας της εποχής.

Σήμερα πια και σε διάστημα λιγότερο από 20 χρόνια από τότε που οι Η/Υ λέγονταν “εγκέφαλοι” έχετε αλλάξει τουλάχιστον 6 συσκευές κινητού ο καθένας (αν κάποιος έχει αλλάξει λιγότερες, ας στείλει πλήρη στοιχεία και φωτογραφία για δημοσίευση), υπάρχει Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μπορείτε να αγοράσετε στις 3.00 τα ξημερώματα ένα βιβλίο από την Αυστραλία, μπορείτε να ζητήσετε ακριβείς οδηγίες για το πως να πάτε σε μία άγνωστη διεύθυνση και να έχετε και κάποιον να σας καθοδηγεί σε κάθε στροφή χωρίς να γίνεστε βάρος σε κανένα.

Και παρόλα αυτά υπάρχει και ο φόβος/ανασφάλεια/άγνοια που αναφέραμε και που δημιουργεί αυτήν την τεχνολογική υστέρηση. Η ερώτηση πλέον δεν είναι το τι μπορεί να κάνει ένας υπολογιστής με το κατάλληλο λογισμικό για την επιχείρησή σου αλλά το μέχρι που θα ήθελες εσύ να φτάσεις με τη χρήση της τεχνολογίας. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, κάθε επιχείρηση που προσδοκά να διατηρηθεί στο σύγχρονο ανταγωνιστικό τοπίο οφείλει να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία προκειμένου να αποκτήσει στρατηγικά πλεονεκτήματα. Σε αντίθετη περίπτωση η αναμενόμενη φθορά δεν είναι αποτέλεσμα προφητείας αλλά διάγνωσης.

Η μονάδα μέτρησης βάρους των πολύτιμων λίθων το καράτι προέρχεται από τους σπόρους του χαρουπιού που τυγχάνει να έχουν μια υποδειγματική ομοιομορφία και που ήταν εύκολο να βρεθούν. Όμως αναρωτηθείτε για το συμπέρασμα που θα βγάζατε για κάποιο κοσμηματοπώλη εάν επέμενε να χρησιμοποιεί σπόρους χαρουπιού αντί για μία ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας με τη δικαιολογία ότι δεν του αρέσει η τεχνολογία.

Υ.Γ. Αφορμή για το παραπάνω κείμενο στάθηκε φίλος επιχειρηματίας που σε κουβέντα μας για τα πλεονεκτήματα της χρήσης της τεχνολογίας ανέφερε τον εξής δισταγμό: “ έλα μωρέ, εγώ δεν τα πάω καλά με τους υπολογιστές” εννοώντας ότι την εποχή που ήταν δεκτικός σε νέες ιδέες και επιδεκτικός στην μάθηση δεν υπήρχαν υπολογιστές. Το σχόλιό μου ήταν ότι δεν είναι ανάγκη πάσα να “τα πας καλά” μαζί τους. Δεν μιλάμε για γάμο ούτε για παρέα για ρετσίνα. Είναι απλά ηλεκτρονικά συστήματα υποστήριξης που μπορούν να κάνουν θαύματα για σένα αρκεί να γνωρίζεις τι ζητάς.