Γνωρίζεις τι διαφορά έχει ένας γέρος από ένα ηλικιωμένο κύριο; Αν όχι, κάνε λίγη υπομονή μέχρι το τέλος του κειμένου.
Αναρωτήθηκες ποτέ τι σχέση έχει η έξοδος του Μεσολογγίου με το σύγχρονο πρόβλημα του συνταξιοδοτικού; Αρχικά, καμία θα απαντήσεις και δεν θα έχεις και πολύ άδικο. Όμως με μια πιο λεπτομερή ματιά ίσως δούμε μερικές ενδιαφέρουσες αναλογίες.
Για να αποκτήσει ενδιαφέρον η εξιστόρηση κράτησε στο μυαλό σου ότι οι σύγχρονοι ελεύθεροι πολιορκημένοι δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες που αρχίζουν να νιώθουν το στομάχι τους να σφίγγεται στην ερώτηση: “εγώ, πότε θα βγω στη σύνταξη; κι αν βγω τι θα με περιμένει;”
Η Ιστορία:
Από τον Απρίλιο του 1825 το Μεσολόγγι, προπύργιο του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, πολιορκήθηκε από τον πασά Κιουταχή με σκοπό να κάμψει την άμυνά του και η στρατηγική του θέση να πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Πέντε μήνες άκαρπης πολιορκίας αργότερα, ο Κιουταχής σχεδόν λύνει τον σφιχτό κλοιό του περιμένοντας ενισχύσεις και προετοιμάζοντας την συνέχεια της αναμέτρησης. Από την άλλη τα όποια κονδύλια εξοικονομούσε η κυβέρνηση εξανεμίζονταν σε μισθοδοσίες κρατικών υπαλλήλων και όχι για την στήριξη των υπερασπιστών ή για την αναπλήρωση των εφοδίων.
Μοιραία το Νοέμβριο ο στόλος του Ιμπραήμ φτάνει στα νερά του Μεσολογγίου αποκλείοντας το πια ολοκληρωτικά. Ο χρόνος αρχίζει την αντίστροφη μέτρηση. Οι ηρωικοί υπερασπιστές θα αντέξουν πείνα επιθέσεις και κακουχίες για άλλους πέντε μήνες μέχρι να σωθούν πρακτικά όλες οι προμήθειες.
Η έξοδος αποφασίστηκε για τις 10 Απριλίου, σχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της πολιορκίας. Από τους εναπομείναντες οι ασθενείς και οι τραυματίες θα έμεναν πίσω θυσιαζόμενοι. Έξι χιλιάδες γυναικόπαιδα και τρεις χιλιάδες μαχητές θα επιχειρούσαν να διασπάσουν τον κλοιό και να βρουν διέξοδο. Και ενώ η ορμή του κύματος και η αποφασιστικότητά τους σάρωσε τα πάντα και έφτασαν σχεδόν αλώβητοι μέχρι τις πλαγιές των βουνών, η βοήθεια που τους είχαν υποσχεθεί ήταν άφαντη. Αντί αυτής, οι ενέδρες του εχθρού τους αποδεκάτισαν.
Στη συγκέντρωση που έγινε στα Σάλωνα μετρήθηκαν μόλις 1300 επιζώντες...
Μια άλλη Ιστορία:
Από την έναρξη της εργασιακής τους δραστηριότητας οι σύγχρονοι Έλληνες είναι ελεύθεροι. Δεν επιβαρύνουν οικονομικά κανένα, έχουν το δικό του πορτοφόλι, κάνουν ότι θέλουν με το εισόδημά τους. Παράλληλα πληρώνουν υποχρεωτικά τις εισφορές τους σε ένα ταμείο που θεωρητικά τους καλύπτει όλες τους τις ανάγκες για υγεία και τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή σύνταξη όπως αξίζει σε κάθε παλαίμαχο της ζωής.
Καθώς περνούν τα χρόνια συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται υπό το καθεστώς μιας ιδιότυπης πολιορκίας. Είναι ελεύθεροι μέσα σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Τα έξοδα τρέχουν οι υποχρεώσεις αυξάνονται. Κάποια στιγμή (ανάμεσα στα 35 με τα 45) τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν καλύτερα. Λίγα χρήματα πιθανόν αρχίζουν να περισσεύουν για να μετατραπούν σύντομα σε καταναλωτικά αγαθά, εφήμερες ανέσεις και καλοπέραση (άλλωστε οι διαφημίσεις είναι σαφείς: “απέκτησε τώρα όσα σου αξίζουν και πλήρωσέ τα σε 697 δόσεις!”).
Οι λιγοστές ευκαιρίες που έχουν για να προετοιμάσουν την έξοδό τους από τον εργασιακό στίβο στην σύνταξη εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Από την άλλη (όπως και το 1825) τα όποια κονδύλια θα έπρεπε να εξοικονομεί η κάθε κυβέρνηση για την στήριξη των αποδυναμωμένων ταμείων εξανεμίζονται σε μιζοδοσίες κρατικών υπαλλήλων και προσαρτημένων, και όχι για την στήριξη των υπερασπιστών (φορολογούμενων εργαζομένων) ή για την αναπλήρωση των εφοδίων (ταμεία). Κάπου γύρω στα 50 ο κλοιός αρχίζει πάλι να σφίγγει ασφυκτικά και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση μέχρι που να εξαντληθούν πρακτικά όλες οι προμήθειες ( δυνάμεις, ελπίδες, σενάρια).
Αποφασίζεται η έξοδος. Ασθενείς και τραυματίες ( λίγα ένσημα, αλλαγές ταμείων κλπ.) θα μείνουν πίσω θυσιαζόμενοι. Οι άνδρες θα επιχειρήσουν έξοδο στα 65, οι γυναίκες ανάλογα με την περίπτωση σε μικρότερη ηλικία. Ελεύθεροι επαγγελματίες υψηλού εισοδήματος θα καθυστερήσουν την έξοδο όσο περισσότερο μπορούν προκειμένου να υποστούν τις μικρότερες ζημιές. Και ενώ όλοι θα επιχειρήσουν την έξοδό τους με θέρμη και ενθουσιασμό, θα τους υποδεχτούν ενέδρες και κακοτοπιές αντί της υποσχεμένης βοήθειας.
Όπως και στο Μεσολόγγι, μόνο ένα μικρό ποσοστό θα καταφέρει να επιβιώσει της εξόδου.
Η διαφορά του γέρου από τον ηλικιωμένο κύριο βρίσκεται στο μέγεθος της σύνταξής τους.
Οι Ευρωπαίοι συμπολίτες μας έχουν εντοπίσει τη σημασία του σχεδιασμού της εξόδου στη σύνταξη εδώ και αρκετές δεκαετίες. Καταστρώνουν εφικτά σχέδια εγκαίρως για να μπορούν να απολαύσουν την τρίτη τους ηλικία με αξιοπρέπεια και ηρεμία. Εμείς ως Έλληνες περιμένουμε κάποιος άλλος να μας λύσει τα προβλήματα ενώ έχει φανεί ιστορικά ότι πρώτα λύνουμε τα ζητήματά μας σε προσωπικό επίπεδο και έπειτα σε συλλογικό.
Καλή έξοδο...
Αναρωτήθηκες ποτέ τι σχέση έχει η έξοδος του Μεσολογγίου με το σύγχρονο πρόβλημα του συνταξιοδοτικού; Αρχικά, καμία θα απαντήσεις και δεν θα έχεις και πολύ άδικο. Όμως με μια πιο λεπτομερή ματιά ίσως δούμε μερικές ενδιαφέρουσες αναλογίες.
Για να αποκτήσει ενδιαφέρον η εξιστόρηση κράτησε στο μυαλό σου ότι οι σύγχρονοι ελεύθεροι πολιορκημένοι δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες που αρχίζουν να νιώθουν το στομάχι τους να σφίγγεται στην ερώτηση: “εγώ, πότε θα βγω στη σύνταξη; κι αν βγω τι θα με περιμένει;”
Η Ιστορία:
Από τον Απρίλιο του 1825 το Μεσολόγγι, προπύργιο του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, πολιορκήθηκε από τον πασά Κιουταχή με σκοπό να κάμψει την άμυνά του και η στρατηγική του θέση να πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Πέντε μήνες άκαρπης πολιορκίας αργότερα, ο Κιουταχής σχεδόν λύνει τον σφιχτό κλοιό του περιμένοντας ενισχύσεις και προετοιμάζοντας την συνέχεια της αναμέτρησης. Από την άλλη τα όποια κονδύλια εξοικονομούσε η κυβέρνηση εξανεμίζονταν σε μισθοδοσίες κρατικών υπαλλήλων και όχι για την στήριξη των υπερασπιστών ή για την αναπλήρωση των εφοδίων.
Μοιραία το Νοέμβριο ο στόλος του Ιμπραήμ φτάνει στα νερά του Μεσολογγίου αποκλείοντας το πια ολοκληρωτικά. Ο χρόνος αρχίζει την αντίστροφη μέτρηση. Οι ηρωικοί υπερασπιστές θα αντέξουν πείνα επιθέσεις και κακουχίες για άλλους πέντε μήνες μέχρι να σωθούν πρακτικά όλες οι προμήθειες.
Η έξοδος αποφασίστηκε για τις 10 Απριλίου, σχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της πολιορκίας. Από τους εναπομείναντες οι ασθενείς και οι τραυματίες θα έμεναν πίσω θυσιαζόμενοι. Έξι χιλιάδες γυναικόπαιδα και τρεις χιλιάδες μαχητές θα επιχειρούσαν να διασπάσουν τον κλοιό και να βρουν διέξοδο. Και ενώ η ορμή του κύματος και η αποφασιστικότητά τους σάρωσε τα πάντα και έφτασαν σχεδόν αλώβητοι μέχρι τις πλαγιές των βουνών, η βοήθεια που τους είχαν υποσχεθεί ήταν άφαντη. Αντί αυτής, οι ενέδρες του εχθρού τους αποδεκάτισαν.
Στη συγκέντρωση που έγινε στα Σάλωνα μετρήθηκαν μόλις 1300 επιζώντες...
Μια άλλη Ιστορία:
Από την έναρξη της εργασιακής τους δραστηριότητας οι σύγχρονοι Έλληνες είναι ελεύθεροι. Δεν επιβαρύνουν οικονομικά κανένα, έχουν το δικό του πορτοφόλι, κάνουν ότι θέλουν με το εισόδημά τους. Παράλληλα πληρώνουν υποχρεωτικά τις εισφορές τους σε ένα ταμείο που θεωρητικά τους καλύπτει όλες τους τις ανάγκες για υγεία και τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή σύνταξη όπως αξίζει σε κάθε παλαίμαχο της ζωής.
Καθώς περνούν τα χρόνια συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται υπό το καθεστώς μιας ιδιότυπης πολιορκίας. Είναι ελεύθεροι μέσα σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Τα έξοδα τρέχουν οι υποχρεώσεις αυξάνονται. Κάποια στιγμή (ανάμεσα στα 35 με τα 45) τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν καλύτερα. Λίγα χρήματα πιθανόν αρχίζουν να περισσεύουν για να μετατραπούν σύντομα σε καταναλωτικά αγαθά, εφήμερες ανέσεις και καλοπέραση (άλλωστε οι διαφημίσεις είναι σαφείς: “απέκτησε τώρα όσα σου αξίζουν και πλήρωσέ τα σε 697 δόσεις!”).
Οι λιγοστές ευκαιρίες που έχουν για να προετοιμάσουν την έξοδό τους από τον εργασιακό στίβο στην σύνταξη εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Από την άλλη (όπως και το 1825) τα όποια κονδύλια θα έπρεπε να εξοικονομεί η κάθε κυβέρνηση για την στήριξη των αποδυναμωμένων ταμείων εξανεμίζονται σε μιζοδοσίες κρατικών υπαλλήλων και προσαρτημένων, και όχι για την στήριξη των υπερασπιστών (φορολογούμενων εργαζομένων) ή για την αναπλήρωση των εφοδίων (ταμεία). Κάπου γύρω στα 50 ο κλοιός αρχίζει πάλι να σφίγγει ασφυκτικά και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση μέχρι που να εξαντληθούν πρακτικά όλες οι προμήθειες ( δυνάμεις, ελπίδες, σενάρια).
Αποφασίζεται η έξοδος. Ασθενείς και τραυματίες ( λίγα ένσημα, αλλαγές ταμείων κλπ.) θα μείνουν πίσω θυσιαζόμενοι. Οι άνδρες θα επιχειρήσουν έξοδο στα 65, οι γυναίκες ανάλογα με την περίπτωση σε μικρότερη ηλικία. Ελεύθεροι επαγγελματίες υψηλού εισοδήματος θα καθυστερήσουν την έξοδο όσο περισσότερο μπορούν προκειμένου να υποστούν τις μικρότερες ζημιές. Και ενώ όλοι θα επιχειρήσουν την έξοδό τους με θέρμη και ενθουσιασμό, θα τους υποδεχτούν ενέδρες και κακοτοπιές αντί της υποσχεμένης βοήθειας.
Όπως και στο Μεσολόγγι, μόνο ένα μικρό ποσοστό θα καταφέρει να επιβιώσει της εξόδου.
Η διαφορά του γέρου από τον ηλικιωμένο κύριο βρίσκεται στο μέγεθος της σύνταξής τους.
Οι Ευρωπαίοι συμπολίτες μας έχουν εντοπίσει τη σημασία του σχεδιασμού της εξόδου στη σύνταξη εδώ και αρκετές δεκαετίες. Καταστρώνουν εφικτά σχέδια εγκαίρως για να μπορούν να απολαύσουν την τρίτη τους ηλικία με αξιοπρέπεια και ηρεμία. Εμείς ως Έλληνες περιμένουμε κάποιος άλλος να μας λύσει τα προβλήματα ενώ έχει φανεί ιστορικά ότι πρώτα λύνουμε τα ζητήματά μας σε προσωπικό επίπεδο και έπειτα σε συλλογικό.
Καλή έξοδο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου