Για την κατάσταση αυτή δεν φταίνε βέβαια ούτε οι υπολογιστές ούτε και οι ίδιοι οι άνθρωποι. Είναι μία φυσιολογική αντίδραση σε κάθε τι καινούριο που υπόσχεται να “λύσει πολλά προβλήματα ταυτόχρονα”! Είναι στη φύση του ανθρώπου να λειτουργεί από αδράνεια και συνήθεια ακολουθώντας την πεπατημένη οδό. Όσο κι αν θέλουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας “ανοιχτά μυαλά”, δύσκολα θα αλλάζαμε δομές και συστήματα που γνωρίζουμε ότι λειτουργούν για μας αν πρώτα δεν πεισθούμε ότι αξίζει τον κόπο.
Στο σημείο αυτό βρίσκεται και το όλο μυστικό της εξήγησης του φαινομένου της τεχνολογικής υστέρησης. Ενώ δηλαδή ζούμε σε ένα κόσμο που σαρώνεται από τα κύματα των τεχνολογικών εξελίξεων με καταιγιστικό ρυθμό, ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη χρήση αυτών των τεχνολογιών όχι μόνο αρνούνται να τις δεχτούν αλλά αδυνατούν να τις κατανοήσουν. Και αυτό έχει σαν κύρια αιτία την ταχύτητα που εξελίσσεται η τεχνολογία σε σχέση με την ταχύτητα αποδοχής και κατανόησης του μέσου ανθρώπου. Ας ρίξουμε μία ματιά στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.
Γύρω στα μέσα της δεκαετίας το '80 οι Η/Υ ονομάζονταν από τους περισσότερους “ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι” (μια πολύ γραφική και αφελής ονομασία αφού εγκέφαλος σημαίνει μέσα σε κεφάλι) και αν είχες κάτι τέτοιο στο γραφείο σου ήσουν πολύ σπουδαίος και πιθανότατα επιστήμονας. Αν ήσουν επιχειρηματίας έπρεπε να έχεις και ένα ειδικό υπάλληλο για να τον χειρίζεται και θα ήταν πιο κομψό να φοράει και άσπρη ποδιά. Όσο για το θέμα των εκτυπώσεων έπρεπε να έχεις ένα ξεχωριστό δωμάτιο για να βάλεις ένα μαραφέτι που για να τυπώσει κάτι θα έπρεπε να σε υποβάλει στο μαρτύριο ενός “γκρνιιιιιιιιιξς” για κάθε τυπωμένη γραμμή που ήθελες. Εννοείται ότι η έννοια του δικτύου υπολογιστών ήταν συνώνυμο της NASA και η κινητή τηλεφωνία ήταν ανέκδοτο.
Δέκα χρόνια αργότερα οι Η/Υ είχαν πάψει να είναι “εγκέφαλοι” και είχαν αποκτήσει γραφικά. Κάποιοι “ψαγμένοι” είχαν και χρώματα. Όσοι τους χρησιμοποιούσαν όφειλαν να έχουν σπυριά, να φορούν γυαλιά και να έχουν μια ελαφρά καμπούρα. Μία κοινότητα μυστήριων τύπων δικτύωναν τους υπολογιστές τους με κάτι κουτιά που τα έλεγαν μόντεμ ανταλλάσσοντας αρχεία με την αστρονομική ταχύτητα των 12 ή και των 14 kbps και χρησιμοποιούσαν συνωμοτικά τη λέξη INTERNET. Ήταν η ωραία εποχή που ένα χρόνο πριν κυκλοφορήσουν τα κινητά τηλέφωνα, αν θυμάμαι καλά, ένας φίλος δικηγόρος ιδιοκτήτης υπολογιστή με ρώτησε ειλικρινά:
“Για πες μου ρε Γιώργο που είσαι λίγο πιο μέσα στα πράγματα, πέρα από τον εντυπωσιασμό, γιατί να πάρω ένα καινούριο υπολογιστή με σκληρό δίσκο 100 ΜΒ αφού ο δικός μου με τα 40 ΜΒ είναι υπερβολικά μεγάλος και δεν προβλέπω να μου χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον;”
Αν η καρδιά του φίλου μου δεν τον είχε προδώσει, σήμερα θα γελούσαμε με το μέγεθος της αφέλειας της εποχής.
Σήμερα πια και σε διάστημα λιγότερο από 20 χρόνια από τότε που οι Η/Υ λέγονταν “εγκέφαλοι” έχετε αλλάξει τουλάχιστον 6 συσκευές κινητού ο καθένας (αν κάποιος έχει αλλάξει λιγότερες, ας στείλει πλήρη στοιχεία και φωτογραφία για δημοσίευση), υπάρχει Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μπορείτε να αγοράσετε στις 3.00 τα ξημερώματα ένα βιβλίο από την Αυστραλία, μπορείτε να ζητήσετε ακριβείς οδηγίες για το πως να πάτε σε μία άγνωστη διεύθυνση και να έχετε και κάποιον να σας καθοδηγεί σε κάθε στροφή χωρίς να γίνεστε βάρος σε κανένα.
Και παρόλα αυτά υπάρχει και ο φόβος/ανασφάλεια/άγνοια που αναφέραμε και που δημιουργεί αυτήν την τεχνολογική υστέρηση. Η ερώτηση πλέον δεν είναι το τι μπορεί να κάνει ένας υπολογιστής με το κατάλληλο λογισμικό για την επιχείρησή σου αλλά το μέχρι που θα ήθελες εσύ να φτάσεις με τη χρήση της τεχνολογίας. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, κάθε επιχείρηση που προσδοκά να διατηρηθεί στο σύγχρονο ανταγωνιστικό τοπίο οφείλει να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία προκειμένου να αποκτήσει στρατηγικά πλεονεκτήματα. Σε αντίθετη περίπτωση η αναμενόμενη φθορά δεν είναι αποτέλεσμα προφητείας αλλά διάγνωσης.
Η μονάδα μέτρησης βάρους των πολύτιμων λίθων το καράτι προέρχεται από τους σπόρους του χαρουπιού που τυγχάνει να έχουν μια υποδειγματική ομοιομορφία και που ήταν εύκολο να βρεθούν. Όμως αναρωτηθείτε για το συμπέρασμα που θα βγάζατε για κάποιο κοσμηματοπώλη εάν επέμενε να χρησιμοποιεί σπόρους χαρουπιού αντί για μία ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας με τη δικαιολογία ότι δεν του αρέσει η τεχνολογία.
Υ.Γ. Αφορμή για το παραπάνω κείμενο στάθηκε φίλος επιχειρηματίας που σε κουβέντα μας για τα πλεονεκτήματα της χρήσης της τεχνολογίας ανέφερε τον εξής δισταγμό: “ έλα μωρέ, εγώ δεν τα πάω καλά με τους υπολογιστές” εννοώντας ότι την εποχή που ήταν δεκτικός σε νέες ιδέες και επιδεκτικός στην μάθηση δεν υπήρχαν υπολογιστές. Το σχόλιό μου ήταν ότι δεν είναι ανάγκη πάσα να “τα πας καλά” μαζί τους. Δεν μιλάμε για γάμο ούτε για παρέα για ρετσίνα. Είναι απλά ηλεκτρονικά συστήματα υποστήριξης που μπορούν να κάνουν θαύματα για σένα αρκεί να γνωρίζεις τι ζητάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου